Hayat, bizden sürekli güçlü olmamızı değil; zorlandığımızı fark edebilmeyi, durup kendimize dürüstçe bakabilmeyi ve gerçekten neye ihtiyacımız olduğunu ciddiye alabilmemizi ister. Çoğu zaman her şeyi tek başımıza taşımamız gerektiğini düşünürüz, oysa insan ilişkisel bir varlıktır ve kimse; her duyguyu, her yükü ve her sorunu yalnız başına taşımak zorunda değildir.

 

Destek almak; kendini önemsemenin, sınırlarını tanımanın ve yaşamla daha sağlıklı bir bağ kurmanın doğal bir parçasıdır. Kendimizi erteledikçe hayat akmaya devam eder ama biz içten içe uzaklaşırız; bu yüzden iyi hissetmeyi, anlamayı ve destek almayı bir lüks gibi değil, ruhsal ve zihinsel sağlığımızın temel bir ihtiyacı olarak görmek gerekir.

 

İnsan, güvende hissettiği bir alanda rahatlar, anlaşıldığını hissettiğinde güçlenir ve zamanla yaşadıklarına daha sakin, daha dengeli ve daha şefkatli bir yerden bakmayı öğrenir. Bu süreç hızlı çözümlerle değil; güvenle kurulan bir ilişkiyle, doğru sorularla ve sürdürülebilir bir farkındalıkla ilerler.

 

Değişim çoğu zaman büyük kararlarla değil; kendimiz için attığımız küçük ama gerçek adımlarla başlar ve bu adımlar, hayatla kurduğumuz ilişkiyi fark etmeden dönüştürür. Çünkü insan, ancak kendini güvende hissettiğinde açılır ve iyi hissetmek, çoğu zaman dışarıdan değil, içeride kurulan bu sağlam zeminden doğar.

​

Gelin bu alanı birlikte açalım...​

​

Melisa Yılmaz Erdoğan